Onderstaand interview verscheen een tijdje geleden op de website www.nultweevier.nl
Wout Arets (22) is naast student Nederlandse taal & cultuur ook fervent muzikant, ontwerper en creatieve geest. Zijn laatste idee: etendoejesamen.nl. In een kort vraaggesprek zet hij zijn ideeën en bedoelingen uiteen.
Etendoejesamen.nl is een verfrissend concept. Vertel even hoe het er precies uitziet en waarom het volgens jou een succes kan worden.
De opzet van het concept is simpel. Via de site (www.etendoejesamen.nl, RW) zoek je of je bij jou in de buurt ergens mee kunt eten of dat er iemand is die juist graag bij jou mee wil eten. Mensen die om 18.00 uur uit hun werk komen zouden blij zijn als er een warm bordje eten klaarstaat. Daarnaast is er vaak eten over als je kookt, dit kun je natuurlijk invriezen, maar waarom zou je het niet delen met een ander? Dit sociale aspect is belangrijk. Door meer samen te eten, leer je nieuwe mensen kennen, je sociale kring wordt uitgebreid. Een laatste reden kan gezond eten zijn. In je eentje ben je sneller geneigd een pizza in de oven te gooien. Als ergens een gezond maaltje klaarstaat, is dat toch een betere optie?
De hoofdgedachte is vooral: eten is iets dat je samen moet doen en ik ben ervan overtuigd dat er nog veel mensen onnodig in hun eentje eten. Het is naast de basis, het eten, ook een sociaal en maatschappelijk betrokken project waar in mijn ogen iedere deelnemer beter van wordt.
Genoeg plausibele redenen om mee te doen! Hoe ben je op het idee gekomen om het concept op te starten?
Het idee spookt al langere tijd door mijn hoofd, het is ontstaan in de zomer. In de vakantie werkte ik fulltime in een campingwinkel en daar kwam ik altijd pas om 18.00 van thuis. Mijn ouders waren een aantal weken op vakantie en iedere dag kon ik om 18.00 nog naar de supermarkt om vervolgens te koken. Ik had nooit voor 20.00 een lekker bord eten! Gelukkig was mijn oma zo lief dat ik een aantal keer mocht komen eten en dat beviel ons allebei erg goed. Mijn oma is alleen en eet bijna dagelijks zonder gezelschap. Ik ben ervan overtuigd dat zij ook best voor een andere student of persoon zou koken, in ruil voor niets anders dan gezelschap aan de eettafel. Hier komt het sociale en maatschappelijk geëngageerde van het project in terug. Dit principe kan doorgevoerd worden op een grote groep mensen, alleenstaande ouders, ouderen, noem maar op.
Waarom heb je studenten als basisdoelgroep gebruikt? Heb je hier meer redenen voor dan alleen je eigen student-zijn?
Ik denk dat studenten een goede startdoelgroep vormen, omdat ze vaak op zoek zijn naar nieuwe sociale contacten. Netwerken is in je studententijd heel belangrijk en op deze manier kan je netwerk uitgebreid worden. Wellicht leer je iemand kennen die een kamer voor je weet, of een leuk studentenbaantje in de aanbieding heeft. Wie weet kom je terecht bij een hele leuke jongen of jongedame!
Maar serieus: Je hoeft als student niet per se bij medestudenten te gaan eten, je kunt ook bij een gezin aanschuiven, dat drie straten verder woont. Daarom wil ik het project ook uitbreiden en niet louter toespitsen op studenten.
Als etendoejesamen.nl in Nijmegen en Nederland een succes wordt, heb je dan nog meer ideeën in petto? Waar staat het project over twee tot drie jaar?
Twee tot drie jaar verder kijken is veel. Het zou ontzettend vet zijn als het concept gaat werken in andere landen. Natuurlijk ga je niet even naar Italië voor een bordje pasta, maar mensen kunnen het over de hele wereld gaan gebruiken, niet alleen in Nederland. Je krijgt dan een etendoejesamen-project voor elk land. Ook wil ik meedoen aan de introductie van Nijmegen, mentoren kunnen zich met groepjes inschrijven, ik zorg dan voor een locatie en alle spullen. Verschillende mentorgroepjes koken dan met elkaar. Een tweede idee dat ik wel kwijt wil: derde kerstdag wordt etendoejesamen-dag. Je kunt door heel Nederland op verschillende locaties, in IKEA’s, om maar iets te noemen, samen eten. Iedereen neemt voedsel mee en dan vindt er een groot feestmaal plaats, zo worden de restjes van eerste en tweede kerstdag ook nuttig besteed.
Tekst: Ricardo Walinski
Fotografie: Loek Zanders
